kolahol

m  u  s  h  r  o  o  m  c  a  r  b  o  n  a  s  t  y  l  e
วันนี้โปรเจคออปเจคทีปของไพลินคือจะเขย่งก้าวกระโดด จากมาม่าสุ่คาโบนาร่า ยังข้องใจอยุ่ว่าตอนนั้นคิดบ้าอะไรถึงจะทำคาโบนาร่า เพราะต้มไข่ยังไม่มีปัญญาต้มให้สุกเลย แม้จะบ่นแบบเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ตลอดเวลา แต่มือก็หยิบของในซุปเปอร์แบบไม่ยั้งคิด เลือกของเป็นชั่วโมงก็ยังคงเลือกต่อไป ยันบี๋มาถึง ก้ยังคงเลือกต่อไปอยู่ดี และนี่คือรายการของทั้งหมดวันนี้????
1. เส้นเพนนี พาสต้าแบบเกลียวนั่นเอง 500 กรัม
2. ซอสกระป๋อง ยี่ห้ออะไรก้จำไม่ได้ รู้แต่กระป๋องสีฟ้าๆ เขียนว่า คาโบนาร่าสไตล์ 300 กรัม
3. นมคาร์เนชั่นสำหรับทำอาหาร แบบกระป๋องเล็ก
4. เบค่อน หนาๆ 2 ขีด
5. โคอาล่ามาร์ช
6. บันบัน รส โนริวาซาบิ
7. แสนคแจ๊ค
สนธิราคาทั้งหมด 270 บาท

สามอันหลังไม่เกี่ยวกับส่วนผสมเลยน่ะ ซื้อดักไว้กันตายเผื่อทำออกมาแล้วกินไม่ได้ 55

พอถึงบ้านบี๋ ความโกลาหลก็บังเกิดขึ้นในห้องครัวร้างๆที่ห่างหายการทำครัวมานานนน

เตาอันนี้ใช้ยังไงนะ? เปิดไม่เป็น

เอาจานใหญ่ๆๆๆ จานนี้ไม่พอ ล้นแล้วๆๆๆ

บอกจะเอาน้ำมัน ก็มีคนหยิบแบบฉีดมาให้ แล้วก็ฉีดไม่ออก อ่าว ทำไงดีกระทะร้อนแล้ว??

จะต้มซอส อ่าว... ลืมต้มเบค่อน อร๊ายยย ชิบหายค่ะ !!

เห้ย.... เบคอนยังไม่ได้หั่น..๑๑ !!! อ่าวว

..บี๋ล้างจานด้วยยย เสร็จรึยังง...บี๋อ่าา ไม่ทันแล้วว?

เห้ยๆๆๆๆ มันเดือดๆๆๆๆๆ ทำไงดี กรี๊ดดดดดดด
(บี๋: วิ่งไปวิ่งมารอบห้องครัว ถ่ายรูปแชะๆ)

เอ๊ยยยยบี๋ ซอสพาสต้าไม่พอ  เบคอนเหลือ เส้นพาสต้าอืดดด TT

คาร์ฟูร์อยู่ใกล้ๆ?? เอาไง? .... โน่ว! จะบ้าหรออออ !!

เส้นพาสต้าเหลือ งั้นนน งั้น งั้น ทำอีกเมนุละกัน ดีมั้ย??

ไม่ ไม่มีซอสแล้ว นมก็หมด?? งั้นทำไง??

อ๋อออ ไข่คน+ แฮมม 
อ่ะ ทำเลยยยย แล้วเกี่ยวกับพาสต้าที่เหลือยังไงนะ ?? ==*

อ่ะงั้นราดบนพาสต้าเลย .... หา เอางั้นเลยนะ? เคร !

ทำไงดี คาโบนาร่าอืดแล้วววว หรือจะกินก่อน เอ๊ะ หรือจะทำก่อน เอ๊ะ  งง!

เอ๊ะ งันทำก่อนละกัน  อ่าว ทำไมอ่ะ?
อ่อ ... จะได้ถ่ายรูปทีเดียวสวยๆไง แหะๆ ^^

มาๆ เบค่อน ไข่คน  ล๊าลา
อ๊าาาาาา เห้ยทำไงดี กระทะร้อนเกินไปไข่กลายเป็นไข่เจียวไปแล้ว?
--* เครียดดด
เหอะๆ ไปถ่ายรูปคาโบนาร่าดีกว่า ปล่อยบี๋จัดการกับไข่คนเจียว ต่อไปด้วยตนเอง(ซึ่งน่าจะดีกว่า)

กลับมาพร้อมกับกระทะที่มีทั้ง เบค่อนและ ไข่เจียวเรียบร้อย จัดการสานต่อ ผัดกับพาสต้า
เพิ่งนึกออกอ่ะ?? ลืมปรุงรส ทำไงดีอ่ะบี๋ มีอะไรบ้างที่บ้านเอามาให้หมด พริกไทย น้ำมันงา น้ำมัน โชหยุ แมกกี้ นึกอะไรได้ เอามาให้หมดดด ใส่หมดเลย.... ฮึ่มมมม เห้ออ เสร้จจ่ะ เสร็จซักที
แล้วก้กิน แล้วก็อิ่ม จอดสนิทที่คาโบนาร่าจานยักษ์ เราไปต่อกับพาสต้าผัดเบค่อนไม่ได้แล้วจริงๆ

ทั้งๆที่คิดว่ามันอร่อยนะ ทำไงดี แซ๊ด หากไม่มีคนมากิน
คุณพ่อแมคของน้องมายเอามาอุ่นกิน คุณพ่อชอบบบบ กรี๊ดดด ก้าวกระโดดจริงด้วยยยย ..><

มีความสุขในวันสิ้นปี รักวันนี้

สุขสันสิ้นปีค่ะ

   

dear alice

แด่ อลิสที่รัก




ถึง อลิสที่รักผมเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นเพื่อเป็นการสารภาพความจริงและเป็นคำอวยพรแด่คุณในวันคริมาสในปีนี้



เรื่องราวต่อไปอาจจะต้องกล่าวท้าวความไปถึงเรื่องราวต่างๆที่เริ่มต้นขึ้นเมื่อสิบปีที่แล้วเมื่อผมได้พบคุณครั้งแรกตอน

เกรดหกเด็กสาวตาโตผมหยักศกผู้ถีกเปียสองข้าง โอ้อลิสที่รักผมหลงรักในความสดใส ในความร่าเริงของเธอ โดยไม่รู้ตัวการ

แกล้งเธอกลายเป็นภารกิจที่ผมโปรดปรานการหยอกล้อเธอทำให้ผมมีความสุข ณ เวลานั้นผมเป็นเพียงเด็กน้อยไม่ประสาใน

ความรัก ผมรับรู้แต่เพียงอยากอยู่ใกล้ อยากพูดคุย ด้วยกับเธอหากแต่ผมไม่รู้วิธีไม่รู้จะสรรหาสิ่งใดที่จะทำให้เทอหันมาสนใจ

มาพูดคุยกับผมได้ สิ่งเดียวที่ผมทำได้และคงทำได้ดีคือการหยอกล้อและแกล้งเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เทอหันมาสนใจผม หากแต่

มันกลับทำให้เราไม่ได้พูดกันอีก อลิสที่รักคุณโกรธผมมากมาย และตัวผมไม่เข้าใจ เวลาผ่านมาเนินนานจนผมจำเรื่องราวที่เรา

ทะเลาะกันไม่ได้ ตลอดระยะเวลาผมคอยมองเธออยู่ห่างๆเสมอ มองหาในทุกๆที่ที่ทำได้ มันเหมือนเป็นความสุขเล็กๆน้อยๆ

อย่างนึงในชีวิตผมถึงแม้เธอจะโกรธผมจนเราไม่คุยกัน แต่การได้มองหาเธอ การได้เห็นเธอในที่ต่างๆ การได้หาเรื่องเดินเฉียดไป

ใกล้ๆเธอ กลับทำให้หัวใจของผมพองโตอย่างมีความสุขทุกๆครั้ง ผมไม่เคยหาคำตอบให้ตัวเองว่าความรู้สึกเหล่านี้คืออะไร จน

วันหนึ่งวันนั้นหลังจากที่ระยะเวลาผ่านล่วงเลยมาจนเราอยู่เกรดเจ็ดหรือบางทีอาจจะเกรดแปด วันที่ผมตัดสินใจเข้าไปพูดคุย

กับเธออีกครั้ง อลิสที่รักของผม ผมทักทายคุณด้วยท่าทางกวนๆอย่างที่ผมทำเป็นเพียงแค่อย่างเดียวแล้วเธอก็หันมาพูดกับผม

แม้แค่เพียงประโยคสั้นๆ แม้แค่เพียงรอยยิ้มกับเสียงหัวเราะ ผมดีใจจนบรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ วันนั้นผมจึงได้เข้าใจว่า

จริงๆแล้วผมรู้สึกยังไง ระยะเวลาต่อๆมาผมยังคงทำตัววนเวียน และมองหาเธอในทุกสถานที่ มันเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน

ไปแล้วทีจะต้องคอยมองหาเธอเข้าสู่ในปีที่ผมและเธออยู่เกรดสิบผมมีความจำเป็นที่จะต้องย้ายออกจากเมือง ทำให้ผมและเธอ

ไม่ได้เจอกันอีก ก่อนไปผมอยากจะบอกเธอในหลายๆสิ่งที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ แต่ตัวผมยังคงไม่กล้าพอ ผมจากไปพร้อม

หลายๆอย่างที่ยังคงค้างคาสองปีต่อมาผมได้กลับมายังที่เดิมอีกครั้ง ผมโทรติดต่อหาเพื่อนมากมายเพื่อหาเบอร์โทรติดต่อของ

เธอ อลิสที่รักในที่สุดผมก็ได้มา ผมโทรหาคุณด้วยใจสั่นระรัวพูดฮัลโหลด้วยหัวใจที่พองโต ผมอยากบอกในสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจ

คุณคงไม่รู้ว่าผมดีใจเพียงใดเมื่อคุณตอบรับคำขอคบของผม อลิสที่รักช่วงเวลาต่อมาที่ทำให้เราต้องเลิกลาเพียงเพราะผมยังคง

เป็นเพียงเด็กหนุ่มขี้อาย ไม่กล้าแม้จะจับมือของคุณ และคุณคงคิดแล้วว่าผมคงไม่ใช่สำหรับคุณหลายปีที่ผ่านไปโดยที่ผม

ตัดสินใจตัดใจจากคุณ แต่แล้วสวรรค์กลับเล่นตลก ส่งเรากลับมาพบกันอีกครั้ง ใจผมยังคงสั่นไหวและพองโตเมื่อพบกับคุณ

และเมื่อเรากลับมายัง ณ จุดๆเก่า หากต่างกันเพียงแค่ในครั้งนี้ไม่ใช่รักข้างเดียวของเด็กหนุ่มขี้อายอีกแล้วจาก ณ จุดเริ่มต้น

จนถึง ณ จุด ปลาย ผมมีเพียงสิ่งเล็กๆที่ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร ไม่ได้ซาบซึ้งมากมาย ไม่ได้หวานเหมือนใครๆเขาเพียงแค่ประโยค

สั้นๆประโยคเดียวที่จะบอกเล่าถึงเรื่องราวทั้งหมดที่มีให้กับคุณ

เพียงแค่ “ผมรักคุณ” เท่านั้นเอง

เมอรี่คริสมาส

ทอม

ง้อไง

ก็อยากจะเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวอยู่นะ... แต่ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร มันตันๆ แล้วก็มีคนขี้งอนที่บอกว่าจะไม่บ่นอะไรแล้ว....อ๊าาา ทำได้อ่อบี๋ อยากเห็นป่าวหน้าเด็กขี้งอน

นี่ไง หน้าตาโคดจะขี้งอนอ่ะ 

แต่เนี่ย... ขี้งอนกว่า

ดูแล้วก็ไม่ลงทุน แต่ตั้งใจมาง้อจริงๆ นี่ๆง เอาคุณรับเบ้อเริ่ม มาง้อ.. ทำนานนะเนี่ย เหนื่อยมากๆ
หมายถึงคนที่ทำอ่ะ 5555 จุ๊บส์


หายงอนน ยางงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ???

every event

สวัสดี, นี่ปุ้มเอง

ว่าด้วยเรื่องหนัง ช่วงนี้ก่อนหน้านี้ก็ไม่ค่อยจะมีหนังอยากเข้า ไอ่ที่เข้ามาก็มีแต่หนังที่ไม่อยากจะดู(หนังผี)  แต่ถึงจะไม่ค่อยมี ก็เค้นมาดูกันจนได้ ยังไงก็แล้วแต่ ขอขอบคุณ student card มาก ช่วยลดภาระเราได้เยอะเลย ลดราคาหนังไปเกือบ 60 ไม่ก็ 80 เนี่ยแหละ เลิศเป็นบ้า !
เรื่อง Legend of the guardians หรือ?? กาฮู อันนี้ได้ดูสามมิติในโรง imax ที่ paragon อินมากกก ภาพสวยมากไม่รู้จะบรรยายยังไง คือแบบว่า ขนพริ้วมากจริงๆความพยายามเอาไปเลย 10 ความจริงเรื่องนี้เห็นไตเติลตั้งแต่ดูเรื่อง Clash of Titan แล้วก้ตกลงปลงใจคิดจะซื้อตั๋วดู กาฮูตั้งแต่ตอนนันแล้วแหละ
อีกเรื่องนึงเราชอบ คาแรคเตอร์ ตัวละครมัน เค้าสื่อออกมาทางหน้าตา ได้แบบ เออ แบบใช่อ่ะ แบบตัวร้ายที่เป็นควีน นี่แบบ ลุคนางพญาพรรค์มารมาก ชีมีเลือดติดหน้าเป็นลวดลาย แถมกรีดอายด้วย 555 ส่วนหัวหน้า ฝ่ายดี ดูเป็น ฮ่องเต้ กับฮองเฮา มาก... พูดไม่ถูกก จีนมากจริง แบบว่ามีตราประทัพฮ่องเต้เป็นหยก ... บ้าแล้ววว?? นกฮูกแกะสลักหยกได้ !!

เรื่องถัดไป eat play love (อิ่ม มนต์ รัก) เรื่องนี้ไปดูด้วยความไม่มีอะไรทำโดยแท้ เราเป็นต้นโผเอง เหตุผลด้วยความเชื่อมั่นในตัว จูเลีย เพียวๆเลยนะเนี่ย(แม้ว่าก่อนหน้านี้เคยตัดสินใจพลาดซื้อแมกกาซีนที่มีหน้าพอลล่าโพสต์ร่าเริงเป็น cover มาทีก็เถอะนะ)ก็ตรงๆตามที่หนังบอกเลย จูเลียกิน จูเลียสวดมนต์ แล้วจูเลียก็มีความรัก จบค่ะ !! ก็รู้สึกว่ารูปสวย แบบว่า เหมือนจ่ายตังเข้าโรงหนังไปเที่ยวกับกับนางเองคนดังสามประเทศ  เราไปกินกันที่อิตาลี เราไปสวดมนต์ที่อินเดีย แล้วเราก็ไปเจอพ่อม่ายกันที่บาหลี

เรื่องที่สาม ทำตัวเป็นเด็กน้อยๆ เข้าไปดูการ์ตูนครอบครัว  Cats&Dogs 2 เป็นตอนที่มีแมวมีปมด้อยหนังตัวหลุด คิดจะครองโลกด้วยความเคียดแค้น อันนี้เราก็งงๆอยู่เพราะเราเองก็ไม่ได้ดูภาคหนึ่ง?? แบบว่า น่ารักอ่ะ เราว่าหมาตำรวจเค้าทำออกมาหน้าโง่ไปหน่อย คือเราคิดว่าหมาตำรวจน่าจะสมาร์ทกว่านี้อ่ะ เลยไม่แมนเลย... แล้วก็มีหมาตัวนึงเป็นเหมือนหัวหน้าอ่ะ หน้าอย่างแก่... แต่ตอนจบอ่ะ น่ารักมาก เราให้คะแนนกระรอกเต้นได้ ระเบิดตัวเองได้

สุดท้าย อันนี้ ตั้งใจจะไปดู mega mide เพราะว่าบี๋บอกว่ามันเข้าแล้ว ใช่บี๋พูดถูกทุกอย่าง มันเข้าวันที่5 ใช่เลย แต่ผิดประเทศนะ ไม่ใช่ไทย ทำไมไทยถึงไม่เอาเข้ามาซักทีก็ไม่รู้ สรุปว่า เราไปดูเรื่องนี้แทน เริ่มแรกเข้ามา บี๋ดูเฟลมากแบบว่า เนี่ยนะหนังตลก ?!! แบบว่า เออจริง ด้วยอะไรซักอย่างมันทำให้ดูเครียดมากกว่าตลก อาจเป็นเพราะมุขฝรั่งมันฝืดรึเปล่านะ หรือว่า แสงสีมันเครียด อ่า สรุปว่าเครียด ซักพักเริ่มบรรยากาศผ่อนคลายขึ้น แล้วก็ขำบ้างไม่ขำบ้าง เรียกว่า แก้ขัดได้แล้วกัน สรุปคือเรายังหาข้อดีของพระเอกที่อ้วนๆไม่ได้ รู้แค่ว่า ทำพระเอกหล่อๆเสียผุ้เสียคนไปเยอะพอสมควร เอ้ย แต่เราชอบฉากตอนมันปุ้นกัญชากันในรถ ฮามากก ได้ฟิวเหมือนจะเป็นเกย์กันแล้ว... กับหมาด้วย 5555

จบแล้ว จบแห้งๆเลย
สวัสดี

my mode

หลังจากที่เมื่อวานนอนกลมอยู่บ้านมาทั้งวันจึงค่อนข้างหวังกับการทำกิจกรรมในวันนี้เป็นอย่างมาก...

น้องปุ้มบอกว่าวันนี้ต้องไปสอนน้องจนถึงบ่ายสอง...ตกลงกันไว้ว่าจะไปดูหนังที่เซนทรันบางนา(บ้านแห่งที่สอง)กันหลังน้องปุ้มสอนเด็กๆเสร็จ....โดยหนังที่ถูกมายหมายหัวไว้ก็คือ Devil


แต่ฟ้ามักเล่นตลกกับคนหน้าตาดีเสมอ....


หน้าจอสีดำสะท้อนแสงไฟภายในห้องกบดานใต้หลังคา ณ เวลา สองนาฬิกาคนบนฟ้าได้กำหนดเอาไว้แล้วว่า...ณ วันที่ 25 เดือน 10 ปี 2010 ....ไม่มีพื้นที่สำหรับคุณปีศาจในโรงภาพยนต์...= =”


ความหวังพังทลายติดลบ! ...... เห็นเป็นภาพสโลโมชั่นทันตา ......แล้วตูจะไปทำอะไรที่เซนทรันฟร้า....ง๊า


ณ เซนทรันบางนา


แรกพบสบตาน้องปุ้มหลังจากเมื่อวานไม่ได้เจอ.....อ้าวเฮ้ย...ทำไมเทอใส่ชุดนิสิตละนู๋....วันนี้มันวันหยุดนะ....


และแล้วก็ได้เข้าใจ....อ๋อปะป๊าของที่รักเข้าใจว่าวันนี้ไปเรียน....ฮ่าๆ เด็กหนีเที่ยวนี่หว่าว้ายๆ...


ในเมื่อวันนี้เป็นวันปลอดปีศาจแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไรดีเลยตัดสินใจขึ้นไปดูรอบหนังเรื่องอื่นเพื่อจะเจออะไรดีๆ...
เจออะไรดีๆจริงๆด้วย!!!.... แม่เจ้า....แต่ละเรื่อง........ไม่ขอบรรยาย...ละไว้ในฐานที่เราสองคนเข้าใจ....ฮ่าๆ


สุดท้ายก็ไม่มีอะไรทำเช่นเดิม....เมื่อนึกอะไรไม่ออกการกินจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด!... ฮา

ประเดิมกันด้วยสเตกหมู ปลาย่าง ปลาทอด และซุปล็อปสเตอร์ราคาแสนถูก ทำเอาพาลนึกไปว่า...น่าจะเป็นซุปที่พ่อครัวใช้คาถาอัญเชิญวิญญาณล็อปสเตอร์มาลงหม้อมากกว่า...รถชาติโดยรวมถือว่าพอถูไถ.....

ถ้าเอาความอร่อยของสเต็กปลา(ที่ดูเหี่ยวๆประหนึ่งปลาปลงตก)มาหักลบกับความเหนียว(จนกัดไม่ขาด)นุ่มของสเต็กหมูแล้วอ่านะ.....ทั้งถูทั้งไถจริงๆกว่าจะกินหมด!

ยกสองต่อด้วยขนมเพราะเวลาว่างยังเหลือกันอีกยาวไกลจึงเดินดุ่มๆลงลานเทศกาลอาหารด้านล่างส่องหาเหยื่อรายต่อไปมาดับความกระหายของเหล่าพยาธิผู้หิวโหย...หลังจากเดินเป็นระยะทางยาวไกลวนไปวนมาในลานกว้างขนาดประมาณห้าสิบคูณห้าสิบเมตร....น้องปุ้มก็ตกลงปลงใจกับเต้าฮวยฟรุตสลัด....ส่วนน้องมายก็วุ้นกรอบสีท็อกซิก...หร่อยๆ....

กินกันจนกินต่อไม่ลงก็ต้องหาเรื่องทำต่อเพื่อวอมอัพร่างกายไว้ไม่ให้หลับคาที่เพราะเลือดลงไปเลี้ยงกระเพาะหมด...การเดินมาราธอนจึงเกิดขึ้น....

 

ณ จุดๆนี้เราจึงได้แวะเวียนไปยังดินแดนแฟรี่เทล....แปลงกายเป็นมนุษย์ปะหลาดมากมาย....เหตุเพราะคับแค้นใจที่ไม่อาจเข้าพบเจ้าปีศาจได้ในวันนี้.....ฮ่าๆ

เล่นกันจนอิ่มหน่ำสำราญใจก็หมดเวลาพอดี.....หมดเวลาสนุกแล้วซิ๊.....หมดเวลาสนุกแล้วซิ....


 
 

กลับบ้านนอนหลับฝันดี ^_______________^ สวัสดีเซนทรันบางนา



กินกับปุ้ม

เชียงใหม่ 20 ตค 2553

สวัสดีเชียงใหม่ครั้งที่สอง หลังจากเรื่องร้ายๆผ่านพ้นไป ฝนก็หายตก แดดออกท้องฟ้าสดใสขึ้นมาซะอย่างนั้นแหละ ได้เวลาออกเที่ยวซะแล้ว ไพลินนนนนน !!!!!! (กับร่างทรงมายจิ๋ว)

จากการมาฮันนิมูนครั้งก่อนกับฮั่นนี๋ เราภูมิใจนำเสนอร้าน iberry by dom & her gf จากที่เราได้ยินมาจากหลายสำนัก หลายแหล่งข่าว เราก็ตั้งอกตั้งใจจะไปให้ได้ แล้วเราก็ไม่ได้ไป เพราะลืม !! ทุเรศ สิ้นดี

ครั้งนี้ ไม่ต้องให้บอกซ้ำอีก แน่นอนว่าเรา... ลืม ฮ่าๆๆ  ลืมตลอดจริงๆ ไม่รู้มันเป็นบ้าอะไร แต่สุดท้ายก็ได้ไปในที่สุด เพื่อนๆบอกว่า "เห้ย เดี๋ยวกูพาไปกินของหวานต่อ พี่โน๊ดๆๆ"  เราก็ "หื้อ อาไรของมึวะ โน๊ดไหน โน๊ด เชิญยิ้มป่าว555" ฮาไปเรื่อยค่ะ สรุปว่าพอถึงจริงๆ เริงร่าเลยค่ะ "อ่าวว ก็มึงไม่บอกกูก่อนว่าโน๊ด อุดม" ถ้ารู้นี่แจ้นมาตั้งแต่วันแรกที่มาถึงละ อยากมาตั้งนานละ ได้มาซะที ผิดอยู่อย่างเดียว แฟนเรามันหายไปไหนว๊ะเนี่ย จะเอาร่างตุ๊กตาร่างทรงมาก็ดูจะโรคจิตไปซักหน่อย เด๋วเดทนอกสถานที่ครั้งหน้าจะพามาชิคที่ไอเบอรี่แน่นอนนะเทอ เค้าสัญญา จุ๊บส์

เก๋ไร้เทียมทานมาก เราชอบอินทีเรีย ที่นี่ แต่ใครๆก็บอกเหมือนๆกันว่าว่าร้านแม่งชิค !!! เราสั่งโอรีโอ้ชีสเค้ก แบบชีสกระฉูดดดมากๆๆๆ อร่อยอ่ะ ไม่แพงด้วยราคาประมาณคัพบีเลย แต่อร่อยกว่าเยอะ เยอะมาก เยอะมากๆ ไม่รู้จะพูดยังไง ต้องลองไปชิมเองแล้วแหละ คนละสาขาก็อร่อยเหมือนกันนะ แต่บรรยากาศนี่ได้คนละแบบเลย กะว่าจะไปลองให้ทั่วๆ เล็งไว้อีกที่น่าไปนั่งช่วงเย็นๆก็คือที่ ลาวิลล่า แถวๆอารีย์ ลง รฟฟ มาก็เจอเลย หาง่าย น่ารักดีด้วย

เรารู้สึกว่า มันเหมือนเป็น คอมบิเนชั่น ระหว่าง สตูดิโอถ่ายภาพ และ ร้านกาแฟ และร้านไอติมผสมกัน น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!! น่าไปกับแฟนมาก ให้ตาย !! ขนาดห้องน้ำยังชิค !! ห้องน้ำเป็นปุนเปลือยแล้วเพนท์สี เสียดายไม่ได้ไปถ่ายรูปมาให้ดู  ... ออกแนวจะโรคจิตนิดๆแล้วนะ

ต่อไปหันมาเดินย่อย เชียงใหม่มี gallery & shop เยอะมาก บาง gall ก็เปิดข้างล่างเป็นร้านเหล้าด้วย แถวๆนิมมานนี่ จำนวนมหาศาลเลยทีเดียววว !!!   มี gall & shop ที่นึง ชื่อว่า hern (เหิร) แกลน่ารักมาก พี่คนขายเป็นกันเองมาก พูดเก่งทีเดียว บอกว่าวันพรุ่งนี้เค้าจะมี งาน ออนเซนกัน เหมือนพยายามชักจูงมาก ออนเซนนี่ล่อแหลม ผ้าขนหนูจิ๋วหนึ่งผืนนี่ต้องคิดเอาเองว่าจะเอามาปิดกันอาย จะปิดข้างล่างหรือปิดข้างบนดี ... ถ้าเอามั่นๆ เราแนะนำให้ปิดหน้าตัวเอง จะเวิร์คสุด จะได้ไม่ต้องอายใคร 5555

หลังจากสนุกสนานกันมามากพอ กลับมาคิดถึงแฟนต่อ ไปไหนแอบหยอดโปสการ์ดไว้ แต่ประเด็นคือ ส่งผิดช่อง สรุปว่าไปหย่อนอยู่ในช่อง ส่งในเชียงใหม่ เลยต้องลุ้นกันหน่อยนะว่ามันจะถึงมือเทอรึเปล่า หรือว่าจะได้ชาติไหน 555 ถ่ายรูปเอาไว้ด้วย เป็นที่ระลึก เพื่อนๆหมันใส้ใหญ่เลย   เฮ้ออๆๆๆๆ อิจฉาละซิ 555

 เชียงใหม่ที่รัก จุ๊บส์ เทอ
สวัสดี

ระหว่างทาง

เราเคยอ่านหนังสือเล่มนึง พูดถึงเรื่องการเดินทางว่า การเดินทางเกิดจาก "การเดิน" และ "ทาง"
มันเป็นหนังสือเขียนเอาฮาทั้งเล่ม มาตอนนี้รู้และแม่งโคตรปรัชญา ถ้ากลับไปอ่านอีกครั้งอาจไม่ตลก

เราว่าจริงๆแล้วการเดินทางเป็นเรื่องของปรัชญาล้วนๆ เค้าบอกว่า "ทาง" นั้นสำคัญว่า "การเดิน"
และมีหนังสือถึงสองเล่มบอกว่า "ทาง" สำคัญกว่า "จุดหมายปลายทาง" ซึ่งเราว่านะ
มันก็เป็นอย่างนั้นแหละ !!

ถึงเวลาที่เราต้องออกเดินทางไกลเองบ้าง ออกไปจากความศิวิไลซ์ของกรุงเทพฯ ออกไปจากสาระบบชีวิตของคนซักคนประมาณเวลา 7 วัน  แล้วมารู้เอาตอนจะไปว่า เหงาอะไรอย่างงี้วะ?

อะไร "ระหว่างทาง" ??
เราคิดว่าห่างกันก็น่าจะพอแล้วสำหรับการหาคำตอบ คำตอบของคำถามที่ว่า "เราจะคิดถึงกันขนาดไหน"
แต่ ! โชคชะตาหยอกล้อกับชีวิตคนเสมอ และเราเองก็ตกเป็นเหยื่อ ...
โชคชะตาแค่อยากเล่นด้วย แต่ออกจะรุนแรงไปซักหน่อย คราวหน้าเบาๆหน่อยนะ เราตกใจ !   
ใครบางคน (จากบนฟ้า) อาจคิดว่า จะหาคำตอบทั้งที คำถามแค่นี้น้อยไปว่ะนาย !! ไหนๆก็ไหนๆแล้ว
จัดไปชุดใหญ่เลยอาจจะดีกว่า... วันที่สองของการเดินทาง วันอังคารที่18 ตุลาคม 2553 เราก็ได้รับ การพิสูจน์ชุดใหญ่นั้นอย่างฉับพลันทันที !!

ภาพเหตุการณ์ลางเลือนมาก จำได้เป็นคีย์เวิร์ด เสียงในโทรศัพท์ดูจะขุ่นและรุนแรง เหตุผลและอารมณ์ตบตีกันเละเทะ เหตุผลของเรากลายเป็นข้ออ้างของเธอ ความผิดของนักโทษที่มีประวัติไม่ดีการทำผิดซ้ำๆ ทำให้วันนี้นักโทษจะถูกประหาร..... แต่ว่าทำยังไงดี นักโทษดูจะอยากได้อภัยโทษ !!!

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้านักโทษแอบกุ๊กกิ๊กกับผู้พิพากษาได้จะรอดตายในวาระสุดท้ายของการตัดสิน
สุดท้ายเธอบอกเราว่า อารมณ์จะอยู่เหนือเหตุผลทุกอย่าง งั้นนี่มันก็ศาลเตี้ยชัดๆ เราว่าก็ใช่
เรื่องบางเรื่องควรใช้สมอง แต่เรื่องบางเรื่องเหมาะกับสัญชาติญาณมากกว่า ถ้าใช้สมองมากไปก็จะ
ทรมานตัวเองเปล่าๆ

after shock
จากเรื่องนี้มีเยอะมาก เรียกว่าอึ้งกิมกี่ไปเป็นวันๆ หลังจบการพิพากษาแล้ว ต่างคนต่างเก็บเอาเรื่องที่เกิดขึ้นไปประเมินผลตามศักยภาพส่วนบุคคล เรารู้สึกผิดในสิ่งที่ทำ รู้สึกอับอายที่โวยวาย ร้องไห้เป็นบ้าเป็นบอขนาดนั้น โอ้ยจะบ้าตาย ทำไปได้ยังไง คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่า ถ้าเกิดขึ้นตรงหน้าอีกครั้ง เราจะทำยังไง ลองมาคิดกลับกัน ถ้าเราเป็นเธอ เราก็คงเป็นอย่างเธอนั่นแหละ ใครมันจะไปทนได้ .... เธอน่าจะเกลียดเราไปแล้ว จริงๆ  แต่เปล่า มันไม่ใช่ วันถัดไป เธอบอกเธอกลับมาคิด ด้วยระบบแทนค่าสมการ หาค่า x ออกมาแล้วเธอบอกว่า มันเป็นเรื่องเล็กๆ (เธอคงลืมว่าเรื่องเล็กๆ กับเรื่องร้ายแรงเป็นเรื่องเดียวกันได้ แต่เธอจำไม่ได้ก็ดี ถ้าเธอจำได้เธออาจจะเลิกกะเราอีกก็ได้ เราก็แย่สิ555) ที่ไม่น่าต้องมาทำให้เราเสียใจขนาดนั้น (พระเอกมักโผล่หัวมาตอนจบเสมอ) เธอบอกว่า "I never let you go" หล่อมาก !!
เธอขอโทษ เธอขอบคุณ  ระบบความคิดของเธอทำให้เราแปลกใจอีกแล้วแหละ
ยังยืนยันคำเดิม เราไม่เข้าใจเธอ และคงไม่มีวันเข้าใจ แต่ก็หาเหตุผลว่าจะเข้าใจไปทำไมไม่ได้เหมือนกัน เราก็เลยไม่รู้ว่าเราจะหาไปทำไม ในเมื่อเราก็มีความสุขดี ในเมื่อเชือกที่ผูกคานที่ไม่เหมือนกัน มันสามารถมัดคานที่ต่างกันไว้ด้วยกันได้ เราก็ไม่รู้จะแกะเชือกออกเพื่อเชื่อมคานให้ติดกันทำไมให้น่าอึดอัดในเมื่อเชือกมันแน่นพอสำหรับมัด สู้ปล่อยเอาไว้ให้ล้อมันดูเก๋ๆ น่าจะดูดีกว่าเยอะ ว่าป๊ะ?

คำตอบที่สัญญาไว้ ก็คือ

เราเคยคิดว่า เราควรเอาเชือกออกและเชือมคานซักที วันนี้เราว่า มันไม่ต้องแล้ว ถ้ามันเชื่อมยากอย่างงี้
ผูกเชื่อกให้แน่นๆน่าจะง่ายกว่า
เผื่อเธอแปลไม่ออก-เราคิดว่า ไม่ต้องหาทางจะปรับตัวกันแล้วเพราะจนปัญญา เอาแค่รักให้มากๆ น่าจะง่ายกว่า

เรารู้แล้วว่าเรารักเธอมากกว่าที่เราเคยคิดไว้....เธอคงอยากรุ้ว่า ที่คิดไว้เป็นยังไง และตอนนี้เป็นยังไงใช่มั้ย?.... ก็คือว่า เราก็ไม่รู้เหมือนกันคือเราเคยคิดว่า ถ้าซักวันต้องเลิกกัน เราคงเสียใจ แต่เราคงไม่ยื้อเธอไว้แต่ตอนนี้เราคิดว่า เราไม่มีเธอ ...ไม่ได้แล้วว่ะ เพิ่งรู้เหมือนกันว่า เดี๋ยวนี้เราสามารถ งอแง โวยวาย อ้างเหตุผลเป็นล้านเพื่อให้เธอคิดให้ดีอีกครั้ง และถ้าเธอยืนยัน ก็จะถามเธอว่า แน่ใจนะ ถ้าเธอยืนยันอีก ก็จะถามอีกว่า แน่ใจนะอีก  สรุป ไม่ได้เลิกแน่ แต่คงน่ารำคาญชัวร์ 555 แต่มั่นใจในคอนเสปตัวเองว่า ไม่อ้อนวอนขอร้องคุกเข่าร้องไห้ แบบนี้ไม่มีแน่ๆ สบายใจได้ว่าไม่ต้องลำบากใจ

เรารู้แล้วว่า เธอรักเรามากกว่าที่เราเคยคิดไว้ ไม่รู้สิเธอเป็นพวก "รักนะ แต่ไม่แสดงออก" แต่ตอนนี้เธอก็เริ่มจะทำให้เรารู้โดยการบอกเราตรงๆมากขึ้น เธออาจได้บทเรียนแล้วก็ได้ว่า เราค่อนข้างโง่เง่าเต่าล้านปี ไม่บอกมาตรงๆ ให้คิดไป อีกสิบชาติก็ไม่รู้อยู่อย่างงั้นแหละ เธอเริ่มบอกเราบ้าง หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้น หลายประโยคทำให้เรา แปลกใจในความเปลี่ยนแปลงนี้อย่างมาก เราเลยสรุปเอาเองว่า จิงๆเธอก็ยังคงเป็นเด็กขี้อาย พวกเชื่อในความรักที่ไม่พูดอยู่ดี แต่ เพราะ "รักมากนะ และแสดงออกมานิดนึง" มากกว่า

คำตอบเกี่ยวกับความคิดถึง เลยไม่ค่อยมีบทบาท แม้ว่าจะตั้งคำถามก่อนไปเพื่อตอบเรื่องนี้ ต้องขอขอบคุณคนๆนั้นจริงๆที่ทำให้เราทะเลาะกันระหว่างที่ต้องห่างกันไปด้วย แม้จะเป็นอะไรที่ advance มาก แต่ผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ เราคงจะผ่านการทดสอบนี้อย่างทุลักทุเล แต่ก็น่ารักดีเหมือนกัน สุดท้ายกลายเป็นว่า สิ่งที่ได้รู้กลายเป็นสิ่งที่สำคัญกว่านั้น... how deep ? ของพวกเรา

สุดท้ายเราอ่านบทความนี้เอง กลับไปกลับมา เราว่าแม่งโคตรดราม่าเลยว่ะ ถ้าเราโตกว่านี้ เป็นผุ้ใหญ่กว่านี้อีกซัก สเต็ป แล้วเราได้กลับมาอ่านมันอีกครั้ง เราคงคิดว่า บทความแม่งโคดเสี่ยว เขียนลงไปได้ยังไง แต่เราว่ามันก็มีความน่ารักอยู่พอสมควร แบบรักของลูกหมานั่นแหละ ลูกหมาให้พันธุ์อะไรก็น่ารักทั้งนั้นแหละ ถึงแม้จะพันธุ์เสี่ยวๆก็เหอะ เราว่าถึงมันจะเป็นบทความที่ดูแม่งๆ ขาดๆเกินๆ ดราม่าๆ แต่มันก็ดูอบอุ่นดีในแบบของมัน ถ้าเราได้กลับมาอ่านมันจริงๆ เราควรจะได้รู้ว่า ชีวิตตอนเป็นลูกหมามีช่วงที่น่ารักได้น่าอิจฉามากจริงๆ   ><  อี๊ๆๆ

the day before tomorrow

เราจะออกเดินทาง...

เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า...เตรียมตัวเตรียมใจออกไปข้างนอนโน่น
ตื่นเต้น แต่ก็ หงอย กร่อยยังไงก็ไม่รู้ เป้าหมายการเดินทางครั้งนี้คือ เราจะขึ้นไปเหนือ

เพื่อไปดูงาน โรงงาน เซรามิก ตามที่ต่างๆที่ภาคเหนือ ... ที่เชียงใหม่

เชียงใหม่ ... ที่ๆเราเคยไป ..ด้วยกัน

ครั้งนี้คงไม่มี ผัดไทยที่อร่อยที่สุดใสโลก ไม่มีซาลาเปาที่อร่อยที่สุดใสโลก ไม่มีดินเนอร์สุดสวีทกู้ดวิว ไม่ได้เดินตามแสงของโคมลอย   แล้วก็... ไม่มีเธอมาอยู่ด้วยกัน

คิดแล้วเศร้า แต่ไม่อยากให้เศร้าเลย หลายๆครั้งที่เราพูดว่า "เด๋วพร่งุนี้ก็ไม่เจอกันแล้วนะ" แต่สุดท้าย อีกวันเราก็จะเจอกันทุกครั้งไป ครั้งนี้แหละ ครั้งนี้แหละ ที่พรุ่งนี้จะไม่ได้เจอกันแล้วนะ จริงๆเรายังคิดสภาพของเราทั้งสองคนไม่ออก เพราะไม่เคยเกิดสิ่งนั้นขึ้นมาเลย เป็นภาพที่เราเหนือจินตนาการของเราไปแล้ว เราจะร้องไห้มั้ยนะ เราจะร้องวันที่เท่าไหร่นับจากวันแรกที่ต้องไม่เจอกันนะ ตั้งแต่คุยกันมาจนเดือนที่แปดแล้ว เราก็ยังไม่เคยห่างกันเกินสองวัน แล้วนี่ หนึ่งอาทิตย์ หาจุดใกล้เคียงความเป็นไปได้ก็จินตนาการไม่ออก .. พรุ่งนี้จะเป็นยังไง วันมะรืนนี้จะเป็นยังไง วันต่อๆไปจะเป็นยังไง

.....และเราคิดถึงเธอ...

อีกสี่ชั่วโมงเราคงงง...

"เราจะออกเดินทาง"

การเดินทางครั้งนี้ เราไปเอาเรื่องราว เราไปเอาความรู้ เราไปเอาคำตอบหลังการต้องห่างกัน เราคิดว่า มันจะทำให้เรารู้ว่า เรารักกันมากแค่ไหน?

เราสัญญาว่า เมื่อเรากลับมา เราจะมาตอบ ว่า " เรารักกัน....มากแค่ไหน"



a day

ขอชื่อภาคภาษาไทยว่า "หนึ่งวันเดียวกัน"เดียวกันไหน??... ตอบ: เดียวกันกับวันที่อยู่บ้าน ??!!

ความเดิมตอนที่แล้วคือ กลางวันเราไปนั่งกินนอนกิน(จริงๆด้วย)อยู่ที่"อยู่บ้าน" อยู่จนเย็นย่ำจะค่ำแล้วเราก็คิดได้ว่า เราต้องทำงานแล้วแหละ ถึงเวลาที่วิศวะปีสี่ต้องไปประชุม senior project  ถึงเวลาที่ถาปัดปีสี่ต้องคุยงานไฟนอลโปรเจคกราฟฟิคสินะ...เพราะอะไรหรอ ....
อ๋อ เพราะมันต้องส่งพร่งุนี้แล้วไง.... ไหนงานๆๆ ??

ไม่เห็นจะมี! 

เพื่อนสาวโทรมาแจกแจงงานเป็นที่เรียบร้อย โจทย์ของเราคือ "ปรับปรุง space ห้องสมุด" สุดท้ายเหมือนเราจะยังไม่หลุดจาก ดอกหญ้า ซีเอ็ด เอเชียบุค บลาๆ ซักที คิดไปคิดมาก็น่าเบื่อ มองหน้าบี๋ ยังไงดี กับโปรเจคนี้ บี๋จัดการกูเกิลด่วนๆให้หนึ่งที่...

วันนี้เราจะไปทองหล่อกัน !!    
เราฉีกโลกของดอกหญ้า ตบหน้าซีเอ็ด และเก็บเอเชียบุค ลงกล่อง
... (ออกจะฟังดูเว่อไปซักนิด).....แต่สัญญาว่าจะชิคกว่าด้วย bookmark tonglor !! 

สองทุ่มเราเดินเหงื่อตกกันแถวสุขุมวิท 55 มืดมาจริง เหนื่อยมากนี่จริงกว่า แถมยังหาไม่เจอ ถามใครก็ไม่รูจัก นี่มันร้านบ้าอะไรวะ ลึกลับชิบหาย เดินจนถึงตึก 3rd place ... และเจอกันซักทีนะ bookmark
 

     สำหรับมุมมองของเรากับร้านนี้ เราว่าดีนะ เค้ามีความสนใจในการทำให้ร้านหนังสือเป็น อะไรที่มากกว่าร้านหนังสือ ประเด็นคือคนทำเค้ามีทุน และค่อนข้างให้ความสำคัญกับอินทีเรียสูงมาก ทั้งmaterials และ space และแนวคิดบางประการ แต่ท่าทางจะไม่ได้จ้าง graphic designerมาด้วยหรืออย่างไรไม่ทราบ กราฟฟิคป่วยมาก แต่ก็ดีที่มีจุดบอด แถมตรงกับที่เราต้องการเอามาปรับกราฟฟิคส่งอาจานพอดี เราก็สร้างฝันในอากาศ วิมานใหม่สวยหรุดูดีมี style high สุดๆ   เชื่อเรา.... โปรเจคเราต้องโคดเจ๋ง !

ซักสองทุ่มครึ่ง ขออนุญาตอิ่มตัวกับการทำ research แล้วออกมาลั๊นลาแถว j avenue เราเลือก iberry

ออกจะบ้านนอกซักนิดนะ แต่ต้องบอกก่อนเลยว่า ไม่เคยทานไอติมของที่นี่เลย ปกติก็บ้านๆ ไม่ได้ลึกซึ้งกับของหวานจำพวกนี้ซักเท่าไหร่ เราเห็นว่าร้านน่ารักดี บี๋หดหู่อยู่ด้วยสิ จัดน้ำตาลฉีดเข้าเลือดเธอซักหน่อยจะดีกว่ามั้ย   ... "เอ๊ยเทอ เด๋วเค้าเลี้ยงติม แล้วหายนอยด์นะ! "   โหยย ตอนนั้นพูดออกไปได้ไง โคดใจป้ำ !! ..คิดในใจ ถ้ามันกินแล้วยังไม่ยิ้มนี่  จะคุ้มมั้ยนะเรา !?  เราสั่งไอติมกันสามลูก แน่นอนว่าลูกแรกที่นึกถึง เราถามถึงส่วนผสมของมิ้นช็อค ซึ่งไม่มีที่นี่... ได้มิ้นอะไรมาไม่รู้ ซึ่งก็พอไหว
ลูกที่สอง เป็นอะไรก็ไม่รูอีกเหมือนกันชื่อก็ชื่ออะไรไม่รู้ แม่งโคดยาว อ่านก็โคดยาก ร้านก็ร้านคนไทยทำ คิดชื่อไทยๆง่ายๆหน่อย เผลอๆจะเก๋ไก๋กว่า นี่ชื่ออลังเว่อไม่ฟังแล้วงงว่านี่มันออกมาเป็นรสชาติอะไรวะเนี่ย ความจริงอันนี้เราเลือกจากหน้าตาล้วนๆ แบบว่า นมๆ ครีมๆ เหลืองๆ มีชอคโกแลตเปรอะนิดๆ ดูเข้มข้น ก็เอาอันนั้นแหละ และไอ่ลูกนี้ชื่อเราว่าแปลก แต่รสชาติแม่งแปลกกว่า เคยได้ยินคำว่าคนนี้สวยแบบหน้าแปลกมั้ย อันนี้เราคิดว่ามันอร่อยแปลกๆดี
 ลูกที่สาม อันนี้มองหน้าคนนอยด์ เอ้า อยากกินไรจ๊ะ.. ได้ใบหน้ากรอยๆกลับมา คำตอบแบบ ปุ้มๆมายๆ ว่า แล้วแต่ ยังไงก็ได้ คำตอบจำพวกนี้ ควรจัดอยู่ในประเภท คำถามสร้างรอยหยักในสมอง ยิ่งฟังยิ่งต้องคิด ตอนแรกก็ว่าคิดไม่ออกอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมึนหนักเข้าไปอีก  สุดท้าย สิ่งที่เซฟที่สุดที่เราเลือกได้ตอนนี้คือ... vanilla เรียกว่ายังไงดี โคดเซฟ แบบว่า ถ้ามึงทำไม่อร่อยนี่นะ ... ก็ ก็ ก็..

ก็ทำไป แต่กูจะไม่มากิน ! 

สีฟ้าๆแน่นอนว่ามิ้น สีเหลือเป็นวานิลลา สียังไงไม่รู้อีกก้อนนั้น ก็ไอ่ชื่อยาวนั่นแหละ

นี่คือของหวานสำหรับค่ำคืนนั้นก่อนจะโศกศัลย์กันในหลายวันถัดมา..

ราตรีสวัสดิ์ พี่น้องชาวไทย !

home sweet home

 "at home cafe" ร้านกาแฟจริงๆไม่ใช่บ้าน ?

การไม่ได้เที่ยว
ทำให้เราต้องติดแหง็กอยู่ในตัวเมืองที่โคดวุ่นวาย ซึ่งเราโทษการเรียน เราโทษการจราจรกรุงเทพ และตอนนี้เราได้รู้ว่า การไม่ได้เที่ยวนั้น ทำให้อารมบูด และแน่นอน หากเกิดการทะเลาะเบาะแว้งกันขึ้น เราจะโทษว่า เพราะช่วงนี้เราไม่ได้ไปเที่ยวไหนกันเลย !!!!

อาการติดแหง็กจากการเรียนที่มหาลัยชื่อดังแถวสามย่านนั้น ทำไม่เราไม่เคยหลุดไปจาก วงจรสยาม ไกลที่สุดที่เราไปกันเรามองว่ามันท้าทายเรามากก็คือ แพลทตินั่ม(ไปบ่อยมากแต่ไม่เคยได้อะไรกลับมาเลย)  จริงยิ่งกว่าจริง คือ พารากอน สยามดิส สยาม บลาๆ ไม่ไกลจากนั้น เราเดินมาไม่ต่ำกว่าสามปีแล้ว แต่ยังมีความจำเป็นอันต้องทำให้ยังคงต้องเดินตามทางนั้นต่อไปในทุกๆวัน ตราบใดที่เรายังไม่ว่างพอจะออกไป "ข้างนอนโน่นน" เราก็ยังคงวนเวียนอยู่ใน "วงจรสยาม" อยู่ดี สุดท้าย เราก็ต้องหยุดเดินมานั่งพักกันบ้าง เราเที่ยวมองหาร้านกาแฟ เอาไว้เป็น เซฟเฮ้าส์ ซักที่ 

Starbuck: เมื่อปีก่อนไปบ่อยมากจริง  ตอนนี้เราพึงระลึกแล้วว่า เมื่อทรัพย์จาง เราจำต้องห่างกัน หวังเป็นอย่างยิ่งว่า เราจะหวนมาพบกันอีกเร็วๆนี้

coffee world : หลังจากที่ไปแวะบ่อยๆแถวๆ เซ็นบาง( เซนทรัลบางนา หาใช่ เซนโย บางนา แต่อย่างใด) เรารู้แล้วว่า ฟองนมอร่อยมาก เยี่ยมเลย ไปอุดหนุนซักพัก แล้ว.. โอเค ฟองนมอร่อยมาก

Cup B: อันนี้เราเองชอบ นั่งมาหลายปีแล้ว ตอนยังไม่ได้เรียนอินทีเรีย แม่งโคดเก๋เลยแต่งร้าน พอได้เรียน มามองมันอีกที สงสัยมากว่าคนแต่งร้านมันเรียนออกแบบภายในหรือเรียนกราฟฟิคกันแน่.. สิ่งที่ไม่ชอบคือ เค้กแพง และไม่อร่อย น้อยอย่างมากจะกินแล้วอร่อย แล้วก็ ราคาเที่ยบเท่าพี่บัค แต่ ภาพลักษณ์ยังไม่เท่า ... และ เค้กไม่อร่อย จริงจัง (แต่เค้าบอกไขมันต่ำ)

อยู่บ้าน : เราชอบชื่อร้านนี้ เป็นชื่อไทยๆ เข้าไป ความรู้สึกอย่างแรกคือ โซฟานั้นของชั้นนะยะ ! .เราจะใช้สายตาจับจองโซฟาในเสปซที่ดีที่สุดอยู่ตัวเดียว นอนนั้นเป็นเก้าอี้ไม้ ไม่บอกก็รู้ได้เลยว่า อย่างแข็ง! ดังนั้น ข้อเสียของที่นี่ก็คือ เสปซดีๆมีน้อย ใช้สอยได้ให้ใช้ให้นานที่สุด !!!!

เครปเค้ก  ก้อนเบอเร่อ มีซอสให้สองรส มีชอคโกแลตเข้มข้น และ สตอเบอรรี่ มันจะออกเปรี้ยวๆหวานๆ ก็ยังคงอร่อย แนะนำ  ชาวนิลา จาก พี่คนขาย เมนิดา ??? "555"  และ ที่โคดดดด อร่อยจริงจังคือ นมคาราเมล อันนี้บี๋สั่ง แต่หลังจากนั้น ก็สั่งแต่อันนี้ทั้งสองคน

และที่สุดของความสำคัญของร้านนี้คือ... บ้านก็คือบ้าน อยู่บ้านก็สบายเหมือนอยู่ที่บ้าน นี่ เรามีหลักฐาน

อยู่บ้านมันก็สบายอย่างงี้แหละ ว่ามั้ย??

wang lang

Class: Graphic Design  โดดเรียนกันเถอะ!

8.00  นาฬิกาปลุก.... ตื่น.... ตื่นมาปิดนาฬิกา
8.05  พ่อปลุก ...ตื่น... ตื่นมาโม้กะพ่อว่าอ๋ออ วันนี้เรียน 11คึ่งค่ะ (จิงๆเรียน 10 โมง)
8.30  แม่ปลุก..."ปุ้มๆๆๆๆ "...ตื่น มาค้อนแม่
9.00  พ่อปลุก..."ปุ้ม...ปุ้มมมม ....ตื่นนนนนนนนนน !!!!! "
               ...เมี๊ยววว กลัวนะกลัวว ตื่นก็ได้ ตื่นมาหลับในตู้เสื้อผ้าต่อ
9.20  พ่อปลุก..."ปุ้ม.. อย่าแอบหลับ"  ฮือออ เออออค่าๆๆๆๆๆ ตื่นค่า !!!! พอใจกันแล้วใช่มั้ยยยย
9.30  อาบน้ำ ขัดตัว สครับผิว โอ้... ชิวค่ะชิว (ตอนนั้นยังไม่รู้ไงว่า เก้าครึ่งแล้ว)
10.00 แต่งตัว อุ้ยย ไดร์ผม อุ้ย กรีดตาไม่เท่ากัน อุ้ย เสื้อยับ อุ้ยลิปสติกหาย อุ้ยย...
                               อุ้ยยยยยย สิบโมงครึ่งแล้ววววว  ชิบหายสิ !!!!!
10.30 บีบีกะบี๋ บนรถเมล์... วันนี้ไปสายอีกแล้วบี๋... // ก็เห็นสายทุกวันเป็นปกติ // แต่วันนี้สายมาก.. ชักไม่อยากไปแล้ว แต่ว่า กัวเฟชด่า // งืมๆ ก็อไปเรียน
11.30 บีทีเอส ยังคงบีบีกะบี๋ อยู่.... บีบีกะต้าไปด้วย มองนาฬิกา บรรลัยสิคะ...เรียนสิบโมงกว่าจะถึงก็เที่ยงละ กระนั้นแล้ว ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ออกไปเรียนรู้นอกห้องเรียนจะดีกว่า เป็นไหนๆ ก็ไหนๆ (เนอะ)
11.40 บีทีเอส บีบีกะบี๋ ... บี๋.. ปุ้มไม่ไปเรียนแล้ว// ฮ๊ะ !!!   O.O  อะไรนะ??// ปุ้มไม่ไปเรียนแล้ว สายเกิน // แปลว่าเค้าต้องไปอาบน้ำแล้วใช่มั้ย// ใช่ ! // แล้วจะไปไหน? // อ่า .. ยังไม่รู้ออกมาก่อน //
....(สงสัยเอือม)... งั้นไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวรีบไป // เคร

                      บีบีกะต้า... ต้าๆๆๆ มีที่เที่ยวแนะนำมั้ย เอาแบบมาจากบีทีเอสนะ// อา เจเจ เยาวราช มะ// เจเจไปแล้ววว เยาวราชน่าสนๆๆ // อิจฉา ออกเที่ยวทุกวันเลยนะ// เอ้อออ ไปวังหลังดีกว่า

12.00  next station สยาม  ลงๆๆๆ บี๋โทรมา- บี๋: ตกลงไปไหน ? // มีสองที่ให้เลือก เยาวราช วังหลัง

อะไรยังไงไม่รูแหละ สรุป วันนี้เราจะไปวังหลังกัน !!!

ออกจากสถานีสยาม แล้วต่อไปลงที่ สะพานตากสิน ลงไปยังท่าเรือ ไปนั่งเรือด่วน ธงสีส้ม ราคาคนละ 14 บาท

เข้ามาในวังหลังกันแล้วนะ.. หลงทิศหลงทางมาก ต่อไปนี้อย่าลืม ต้องลงท่าศิริราช (คิดว่าถามกระเป๋าเรืออีกทีจะดีกว่า)  พอเข้ามา ฟ้าก็ไม่เปนใจซะแล้ว ฝนร่ำๆจะตก จะตก ซะอย่างนั้น มองหาร้านข้าว ก่อนจะออกตระเวนเดินมาราทอน ตอนแรกว่าจะไปนั่ง eazy grill แต่ว่า ไหนๆมาวังหลังแล้ว บี๋ก็มาครั้งแรก พาไปร้านที่มีชื่อหน่อย "น้ำตกสีดา"

รีวิวก็คือ... อร่อยดีไม่มีมารยาท อร่อยดีคืออาหาร ไม่มีมารยาทคือ เด็กเสิร์ฟบางคนนอกจากทำหน้าเป็นตูดแล้วยังไม่ยอมฟังออร์เดอร์ ไม่สนใจกันเลยเถอะให้ตาย !!! (ปล เจ้าของร้านใจดีน่ารักนะคะ)

รายการที่ทานไปคือ คอหมูย่าง ส้มตำไข่เค็ม ลาภหมู ข้าวเหนียวคนละ 1 ดูน้อย แต่ จะอวกแล้วค่ะ ไม่ทราบด้วย สกิลของกระเพาะ หรือว่า ของเค้าเยอะจริงกันแน่ เหอะๆๆ

ตอแรกว่าจะไปต่อ อีซี่กริล พอซัดเหล่านี้เข้าไปก็เปลี่ยนใจกันในทันทีค่ะ

แล้วก็เข้าหมวดชอปปปปปปปปป ได้แปปเดียวจริงๆ มันก็เบื่อแสนเบื่อ ฝนก้ตก นอยก็นอย

บี๋ ไปไหว้พระกันดีกว่าเนอะ

 14.30 ขึ้นเรือ ไปท่าเตียน จะไปวัดพระแก้ว ปัญหาของเราก็เล็กน้อยค่ะ คือ จะไปวัดพระแก้ว แต่ดันหาวัดพระแก้วไปเจอ แต่อย่าได้แคร์ค่ะ เราชีพจรลงเท้า เดินกันไปเรื่อยๆ เข้าวัดมหาธาตุ โผล่ถนนพระจันทร์ เจอมหาลัยศิลปากร อ่ะ ไหนๆก็มาและ เข้าไปดูงานเด็กศิลปากรหน่อยมะ เค้าว่ามหาลัยนี้เป็นวังเก่า แถมสวย... เข้าไปวิวคุ้นๆเหมือนสมัยเก่าที่เรายังเอ็นทรานส์ ก็มาที่นี่เปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อย ลองเดินไปตรงคณะสถาปัตยกรรมบ้างมั้ย นั่นๆไง เห็นงานแสดงภาพศิลปะ เก๋ๆ อยู่ เป็นงานภาพสีน้ำมัน เข้าไปดูหน่อยนึง รูปแรงมากค่ะ ก็ว่าอยู่สงสัยเค้าจะติสแตกกันจิงๆด้วย มีภาพมอนสเตอร์เต็มไปหมด

สรุปเรามารู้กันทีหลังว่า งานนี้ชื่องานคือ สิงมีชีวิตในนรก โอเค เปรต ผี นู่นนี่ตรึม

สุดท้ายแล้วมองหน้าบี๋ หนึ่งคำถามที่เกิดคือ

"บี๋ ไหนว่าจะมาวัด  ไหงมาอยู่นรกกันอ่ะ? "

"..."

นั่นดิ่ แล้วเราก็หาทางเดินไปวัดค่ะ ถามคนไปทั่วอีกตามเคย สรุปแล้วเราก็เจอจนได้

ด้วยความโหยกระหายการทำบุญมาก เข้าวัดกันดีกว่า

"วัดปิดแล้วครับ สี่โมงแล้ว"

หง่ะ.... เอาจริงดิ่ สรุปแล้วเราไม่มีบุญได้ทำบุญทำทานกันใช่มั้ย ?

เริ่มไม่แน่ใจว่า ควรสะเดาะเคราะห์ก่อน หรือว่า ทำบุญก่อนดี = =

แล้วนรกมะกี้นี้อะไรนะ... หรือว่าเราไปกันถูกที่แล้ว ???

สุดท้ายของทริป เราเดินย่ำๆไปเรื่อยๆ หาที่นั่งกินลมชมวิว ชิว จนเย็นย่ำยังไม่ค่ำแล้วก็กลับค่ะ

ปล กลับด้วย 508 ทางด่วนแบบ ฟลุคๆด้วย ถึงจะมีกรรมบังบ้าง แต่ก็ยังมีบุญน๊า เย่ๆ ^^

jub jub

The 34th

18.07.10
งานอีเว้นรถคุณปู่ที่ ฟิวเจอร์ปาร์ค รังสิตค่ะ ตรงๆว่าด้วยตัวอีเว้นไม่น่าสนใจเลย คล้ายๆเอาโซ่สายสิญจ์มากั้นคอกเหล่าคุณปุ่ทั้งหลายไว้ การจัดแสงเพื่อความประทับใจ เต็มสิบ ให้ 0 ร้านค้าขายของน้อย ถ้าคุณปุ่หลายๆคันไม่เจ๋งจริง เหล่าไทยมุงคงรีดความตื่นตาตื่นใจออกมาไม่ได้แหง!

การเดินทางไป future park ขอเริ่มจากนั่งบีทีเอสไปสุดสายที่หมอชิต  (ไม่ได้ค่าคอมมิตชั่นแต่อย่างใด แต่ไอติม cia  อร่อยดีมีทีเด็ด ด้วยรส mint choc ด้วยหลังจากเหตุการณ์ baskinRobbins ปิดตัวไปเป็นที่เรียบร้อย เรียกได้ว่าจ๋อยไประยะนึงทีเดียว) จากนั้นนั่งรดตู้ที่เขียนว่า ฟิวเจอร์ นั่งไปยาวๆเลยค่ะ จนเข้าห้างฟิวเจอร์ ยื่นตังให้พี่คนขับไป 25 บาท และกระโดดลงมา ก็ถึงฟิวเจอร์ ปาร์ค รังสิต แล้วแหละ

เป้าหมายก็จะไปดูรถคุณปู่แหละ แอ๊บมาดูหนังด้วยนิดนึง

มารีวิวหนังกันดีกว่า   "Despicable Me"  แล้วก็กระแดะมากด้วย

ดูทรีดีค่ะ... ตอนดูไตเติลตอนแรกว่าดีนะ แต่ถ้าไม่ได้ดูก็ไม่เป็นไร และบี๋ก็อยากดูด้วย

แต่พอได้มาดูแล้วจริงๆ เออ มันคุ้มค่านะ ณ จุดๆนี้ ก็ค้มค่าแล้วจริงๆ รักคุณกรู

สรุปเอาเป็นว่า เป็นการ์ตุนที่น่ารักมากเรื่องนึงละกัน เพราะเกิดมาก็ไม่เคยเจอตัวร้ายอะไรจะอบอุ่นได้ขนาดนี้(Mr.Gru)    และน่ารักขนาดนั้น(สมุนตัวเหลือง) 

ที่สำคัญอาร์ตไดเรคชั่นเค้าเก่งมาก น่ารักทุกคาเรคเตอร์จริงๆ

โอเค กลับมาดูคุณปุ่แสนเก๋ คุณย่าสุดชิคของเรา อันนี้ก็น่าสนใจ่ตรงที่ แต่ละคันมีคาแรคเตอร์มาก

เราไม่สงสัยเลยที่รถพวกนี้กลายมาเป็นไอคอนเก๋ๆ มาได้จนถึงปัจจุบัน

แล้วทำไมรถปัจจุบันหาความเปนปัจเจกไม่ได้ อาจเพราะ ดีไซน์มันเซฟเกินไปรึเปล่านะ

อันนี้ไม่รู้ กลัวบี๋ด่า พอดีว่าเรียนดีไซน์ ไม่ใช่เด็กวิศวะยานยนต์ แบร่ๆๆๆๆๆ

ไม่ลองไม่รู้ ไม่ไปดูเรียกพลาด.... คุณปู่คุณย่าเค้าชิคมาก อินกะกระแสเรโทรกันสุดฤทธิ์น่ะ

m o j o J J

1 .08.10

คิดมาเดินเจเจ ก่อนอื่นต้องนั่งบีทีเอสมาสุดสายที่หมอชิตก่อน
(ลงทางออกหมายเลข1เลี้ยวขวาจะเป็นฝั่งตลาดนัดจัตตุจักรพอดี)
วันนี้ใช้เวลาสำรวจสถานีอยู่ 2 ช.ม. ทำให้ได้รู้ว่า สถานีนี้มี kiosk ที่ไม่เหมือน สถานีอื่น
พลาดจริงๆที่ไม่ได้แอบถ่ายป้าคนขายมาด้วย

"ชาตรามือ" ชื่อร้านเป็นยังงี้ ถ้าไม่อิ่มอืดอยู่ก็ว่าจะลองไปชมชิมอยู่
พูดแล้วก้พูดต่อเลย ว่า ติดใจกาแฟตงฮั้วแถว สถานีพร้อมพงษ์ด้วย

ที่สำคัญ ไม่ควรจะลืม "mint choc" ยี่หอ cia ice-cream  ลูกละ 80 ด้วย

...ยังคงรอบี๋ ... ช้ามาก ช้ามากไปปะเธอออ หยิบโบ้ออกมาถ่ายรูปสองสามแชะ

โอเค เราเข้าสู่ตลาดนัด จตุจักร กันในที่สุด(หลังเล่นซ่อนหาเหนื่อยมากก)

สุดท้ายเราก็หนีไม่พ้นทริป ทาน กิน ชิม ดื่ม

line product ประเภทเฉาก๊วยกำเนิดใหม่ (นวเฉาก๊วย) ยี่ห้ออะไรจำไม่ได้
เป็นการเพิ่มมูลค่าแก่หญ้าน้อยตัวดำที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง
ด้านบนนี้เปนสูตรผสมน้ำเต้าหู้ อร่อยดี สูตรอื่นยังไม่ได้ลอง
เสียอย่างเดียว ช้อนตักมันสั้นไปหน่อยตักเท่าไหร่ไม่ค่อยยอมขึ้นมาด้วย
ถือเป็นช่องว่างทางการออกแบบ หากต้องการดีไซน์เนอร์ช่วยเหลือติดต่อได้ ^^

อ่อ สำหรับสูตรอื่น มีผสมชาเขียว กาแฟ ชานม น้ำเชื่อม น้ำตาลทรายแดง

ใครชอบหยั่งไหงก็บอกป้าแกไปหยั่งงั้นได้เลยค่ะ ..

น้องนามว่า "ไข่กะโหลก" หน้าตาอย่างเก๋ แพกเกจมาอย่างหรู

แต่บี๋บอกว่า ข้าวไข่เจียวบ้านๆ อร่อยกว่าเยอะ...

อันนี้แล้วแต่วิจารณญาณแต่ละคนจริงๆ ที่ร้านมีสามใส้

มี แซลม่อน ซีฟู๊ด และ ใส้กรอกชีส... เลือกได้ตามใจปาก

หนมครไข่น่ะเอง เนอะ....

กิจกรรมเพ้อเจ้อบน รฟฟ ขากลับค่ะ ไม่มีจะถือว่าผิดคอนเสป

สุดท้ายนี้ บี๋ฝากมาบอกว่า...... "บี๋ร๊ากกกทุกคนนนน" !!!!