วันอาทิตย์ที่ 10 ตุลาคม พ.ศ. 2553

a day

ขอชื่อภาคภาษาไทยว่า "หนึ่งวันเดียวกัน"เดียวกันไหน??... ตอบ: เดียวกันกับวันที่อยู่บ้าน ??!!

ความเดิมตอนที่แล้วคือ กลางวันเราไปนั่งกินนอนกิน(จริงๆด้วย)อยู่ที่"อยู่บ้าน" อยู่จนเย็นย่ำจะค่ำแล้วเราก็คิดได้ว่า เราต้องทำงานแล้วแหละ ถึงเวลาที่วิศวะปีสี่ต้องไปประชุม senior project  ถึงเวลาที่ถาปัดปีสี่ต้องคุยงานไฟนอลโปรเจคกราฟฟิคสินะ...เพราะอะไรหรอ ....
อ๋อ เพราะมันต้องส่งพร่งุนี้แล้วไง.... ไหนงานๆๆ ??
ไม่เห็นจะมี! 

เพื่อนสาวโทรมาแจกแจงงานเป็นที่เรียบร้อย โจทย์ของเราคือ "ปรับปรุง space ห้องสมุด" สุดท้ายเหมือนเราจะยังไม่หลุดจาก ดอกหญ้า ซีเอ็ด เอเชียบุค บลาๆ ซักที คิดไปคิดมาก็น่าเบื่อ มองหน้าบี๋ ยังไงดี กับโปรเจคนี้ บี๋จัดการกูเกิลด่วนๆให้หนึ่งที่...

วันนี้เราจะไปทองหล่อกัน !!    
เราฉีกโลกของดอกหญ้า ตบหน้าซีเอ็ด และเก็บเอเชียบุค ลงกล่อง
... (ออกจะฟังดูเว่อไปซักนิด).....แต่สัญญาว่าจะชิคกว่าด้วย bookmark tonglor !! 
สองทุ่มเราเดินเหงื่อตกกันแถวสุขุมวิท 55 มืดมาจริง เหนื่อยมากนี่จริงกว่า แถมยังหาไม่เจอ ถามใครก็ไม่รูจัก นี่มันร้านบ้าอะไรวะ ลึกลับชิบหาย เดินจนถึงตึก 3rd place ... และเจอกันซักทีนะ bookmark
 

     สำหรับมุมมองของเรากับร้านนี้ เราว่าดีนะ เค้ามีความสนใจในการทำให้ร้านหนังสือเป็น อะไรที่มากกว่าร้านหนังสือ ประเด็นคือคนทำเค้ามีทุน และค่อนข้างให้ความสำคัญกับอินทีเรียสูงมาก ทั้งmaterials และ space และแนวคิดบางประการ แต่ท่าทางจะไม่ได้จ้าง graphic designerมาด้วยหรืออย่างไรไม่ทราบ กราฟฟิคป่วยมาก แต่ก็ดีที่มีจุดบอด แถมตรงกับที่เราต้องการเอามาปรับกราฟฟิคส่งอาจานพอดี เราก็สร้างฝันในอากาศ วิมานใหม่สวยหรุดูดีมี style high สุดๆ   เชื่อเรา.... โปรเจคเราต้องโคดเจ๋ง !

ซักสองทุ่มครึ่ง ขออนุญาตอิ่มตัวกับการทำ research แล้วออกมาลั๊นลาแถว j avenue เราเลือก iberry

ออกจะบ้านนอกซักนิดนะ แต่ต้องบอกก่อนเลยว่า ไม่เคยทานไอติมของที่นี่เลย ปกติก็บ้านๆ ไม่ได้ลึกซึ้งกับของหวานจำพวกนี้ซักเท่าไหร่ เราเห็นว่าร้านน่ารักดี บี๋หดหู่อยู่ด้วยสิ จัดน้ำตาลฉีดเข้าเลือดเธอซักหน่อยจะดีกว่ามั้ย   ... "เอ๊ยเทอ เด๋วเค้าเลี้ยงติม แล้วหายนอยด์นะ! "   โหยย ตอนนั้นพูดออกไปได้ไง โคดใจป้ำ !! ..คิดในใจ ถ้ามันกินแล้วยังไม่ยิ้มนี่  จะคุ้มมั้ยนะเรา !?  เราสั่งไอติมกันสามลูก แน่นอนว่าลูกแรกที่นึกถึง เราถามถึงส่วนผสมของมิ้นช็อค ซึ่งไม่มีที่นี่... ได้มิ้นอะไรมาไม่รู้ ซึ่งก็พอไหว
ลูกที่สอง เป็นอะไรก็ไม่รูอีกเหมือนกันชื่อก็ชื่ออะไรไม่รู้ แม่งโคดยาว อ่านก็โคดยาก ร้านก็ร้านคนไทยทำ คิดชื่อไทยๆง่ายๆหน่อย เผลอๆจะเก๋ไก๋กว่า นี่ชื่ออลังเว่อไม่ฟังแล้วงงว่านี่มันออกมาเป็นรสชาติอะไรวะเนี่ย ความจริงอันนี้เราเลือกจากหน้าตาล้วนๆ แบบว่า นมๆ ครีมๆ เหลืองๆ มีชอคโกแลตเปรอะนิดๆ ดูเข้มข้น ก็เอาอันนั้นแหละ และไอ่ลูกนี้ชื่อเราว่าแปลก แต่รสชาติแม่งแปลกกว่า เคยได้ยินคำว่าคนนี้สวยแบบหน้าแปลกมั้ย อันนี้เราคิดว่ามันอร่อยแปลกๆดี
 ลูกที่สาม อันนี้มองหน้าคนนอยด์ เอ้า อยากกินไรจ๊ะ.. ได้ใบหน้ากรอยๆกลับมา คำตอบแบบ ปุ้มๆมายๆ ว่า แล้วแต่ ยังไงก็ได้ คำตอบจำพวกนี้ ควรจัดอยู่ในประเภท คำถามสร้างรอยหยักในสมอง ยิ่งฟังยิ่งต้องคิด ตอนแรกก็ว่าคิดไม่ออกอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งมึนหนักเข้าไปอีก  สุดท้าย สิ่งที่เซฟที่สุดที่เราเลือกได้ตอนนี้คือ... vanilla เรียกว่ายังไงดี โคดเซฟ แบบว่า ถ้ามึงทำไม่อร่อยนี่นะ ... ก็ ก็ ก็..
ก็ทำไป แต่กูจะไม่มากิน ! 

สีฟ้าๆแน่นอนว่ามิ้น สีเหลือเป็นวานิลลา สียังไงไม่รู้อีกก้อนนั้น ก็ไอ่ชื่อยาวนั่นแหละ

นี่คือของหวานสำหรับค่ำคืนนั้นก่อนจะโศกศัลย์กันในหลายวันถัดมา..
ราตรีสวัสดิ์ พี่น้องชาวไทย !

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น