เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า...เตรียมตัวเตรียมใจออกไปข้างนอนโน่น
ตื่นเต้น แต่ก็ หงอย กร่อยยังไงก็ไม่รู้ เป้าหมายการเดินทางครั้งนี้คือ เราจะขึ้นไปเหนือ
ตื่นเต้น แต่ก็ หงอย กร่อยยังไงก็ไม่รู้ เป้าหมายการเดินทางครั้งนี้คือ เราจะขึ้นไปเหนือ
เพื่อไปดูงาน โรงงาน เซรามิก ตามที่ต่างๆที่ภาคเหนือ ... ที่เชียงใหม่
เชียงใหม่ ... ที่ๆเราเคยไป ..ด้วยกัน
ครั้งนี้คงไม่มี ผัดไทยที่อร่อยที่สุดใสโลก ไม่มีซาลาเปาที่อร่อยที่สุดใสโลก ไม่มีดินเนอร์สุดสวีทกู้ดวิว ไม่ได้เดินตามแสงของโคมลอย แล้วก็... ไม่มีเธอมาอยู่ด้วยกัน
คิดแล้วเศร้า แต่ไม่อยากให้เศร้าเลย หลายๆครั้งที่เราพูดว่า "เด๋วพร่งุนี้ก็ไม่เจอกันแล้วนะ" แต่สุดท้าย อีกวันเราก็จะเจอกันทุกครั้งไป ครั้งนี้แหละ ครั้งนี้แหละ ที่พรุ่งนี้จะไม่ได้เจอกันแล้วนะ จริงๆเรายังคิดสภาพของเราทั้งสองคนไม่ออก เพราะไม่เคยเกิดสิ่งนั้นขึ้นมาเลย เป็นภาพที่เราเหนือจินตนาการของเราไปแล้ว เราจะร้องไห้มั้ยนะ เราจะร้องวันที่เท่าไหร่นับจากวันแรกที่ต้องไม่เจอกันนะ ตั้งแต่คุยกันมาจนเดือนที่แปดแล้ว เราก็ยังไม่เคยห่างกันเกินสองวัน แล้วนี่ หนึ่งอาทิตย์ หาจุดใกล้เคียงความเป็นไปได้ก็จินตนาการไม่ออก .. พรุ่งนี้จะเป็นยังไง วันมะรืนนี้จะเป็นยังไง วันต่อๆไปจะเป็นยังไง
.....และเราคิดถึงเธอ...
อีกสี่ชั่วโมงเราคงงง...
"เราจะออกเดินทาง"
การเดินทางครั้งนี้ เราไปเอาเรื่องราว เราไปเอาความรู้ เราไปเอาคำตอบหลังการต้องห่างกัน เราคิดว่า มันจะทำให้เรารู้ว่า เรารักกันมากแค่ไหน?
เราสัญญาว่า เมื่อเรากลับมา เราจะมาตอบ ว่า " เรารักกัน....มากแค่ไหน"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น